Bitterballendag


Mijn lief is naar kantoor. Ik drentel door het winkelcentrum waar de etalages voorzien zijn van rode kleuren en roze harten. De laatste kans voor de mensen om nog iets voor hun liefje te kopen. De suikerzoete hebbedingen lonken en roepen: ‘Koop mij! Koop mij!’

Mijn man en ik hebben al geruime tijd afgesproken dat we niets voor elkaar kopen met Valentijnsdag. Ik vind het wel eens jammer. Het is toch leuk om met iets kleins verrast te worden. Sommige jaren heb ik toch iets voor hem gekocht en hij natuurlijk niets voor mij. ’s Avonds lag ik met vochtige ogen in bed, naast mij een geïrriteerde echtgenoot.

Na het avondeten wil mijn man nog even een frisse neus halen, hij heeft de hele dag binnen gezeten. Ik zeg dat ik graag met hem mee loop. Hij kijkt een beetje aarzelend, maar stemt toe. Daar gaan we, gewapend met een boodschappentas. Zou hij nog wat speciaalbier willen halen, dat in de aanbieding is bij de supermarkt? In de winkel loopt hij doelbewust naar de vrieskasten en kijkt bij het bittergarnituur. Hij doet een pak bitterballen in het mandje en zet koers naar de kassa. Bitterballen?

Een klein half uur later zitten we samen van de bitterballen met mosterd te smullen. Tussen de smikkelpartij door vertelt hij dat collega’s op kantoor aan elkaar opdisten wat ze voor hun liefje hadden bedacht. Alhoewel hij daar niet over mee kon praten, ontstond het idee om iets voor zijn tweeën te halen. Aangezien hij zin in iets warms en hartigs had… Ach, ja, de lieverd, mijn eigen schat.

Ik glimlach, schuif wat dichter tegen hem aan en neem nog een hap van mijn lekkere warme bitterbal. Ik geniet van wellicht een nieuwe traditie.