Toonzaal


Nu mijn man en ik allebei een huis hebben gekocht, komt het onvermijdelijke. Ons huis gaat in de verkoop. Het is een heerlijk groot huis met veel ruimte om onze mooie spulletjes te bewaren. Elke hoek hebben we dan ook goed benut om emotioneel waardevolle bezittingen te bewaren. Het zal u niet verbazen dat hier ook enige prullaria en misschien wel kitsch tussen zit. Je raakt zo gewent aan de bedoening, dat je zelf niet merkt hoe (over) vol je huis raakt. Tot nu, dan. Dit kan dus echt niet! Belangstellende kunnen zó niet beoordelen hoeveel ruimte deze woning te bieden heeft. We kunnen er niet meer omheen. Er moet afscheid genomen worden van spullen. We kijken elkaar aan en zeggen niets. Allebei in gedachten verzonken. Wat nou als… We beginnen te brainstormen, maar al snel zien we in, dat we van veel waar afscheid moeten nemen. Uiteindelijk komen we aan bij optie C. Opslagbox. Het verbaast me, hoe snel we het met elkaar eens zijn. Het geeft lucht, twee ledig. Nog steeds staan er te veel kastjes, schattige bijzettafels en erfstukken die één van ons in zijn nieuwe woning wil plaatsen. We beroepen ons op vrienden, de ruimte onder de bedden en achter de kasten benutten we goed om de laatste spullen weg te werken. Pfff… wat een werk. Het resultaat is verbluffend. Het voelt veel ruimtelijker, maar ook kaal. Alle gezellige tutteltjes die ons huis, thuis maken zijn weg. Uit het zicht. Tijdelijk bij mezelf op visite. Of op de thee bij de koningin. Natuurlijk weet ik, dat velen mij voor gingen. Maar, o, wat verlang ik naar het moment dat ik alle kleine spullen weer uit de dozen mag halen. Dat ik mij weer één voel met mijn eigen huis.